دست پرنده ای که نیست

از سر شاخه های سینه ام

                                    به سمت چشم هایت اوج بگیرد

توت میچکم

                و

                    آهو می دوم

                     از تل ماسه های سینه کش

                                                تا مراتع دست هایت

                                                      رامم کن

                                                    یا بیا بکر بدویم تا اصالت باروت

             و شکارچیانی که

                                  آرزویشان  نشانه گرفتن گرده هایمان شده است .                              

            دلم می خواهد خودم راخیس کنم

                                                  مثل بچه گی هایم

                                                  نه با خیال های بچه گانه

           با کف بروکراسی های عاشقانه در مای بی بی های فلسفه

                               مکثی سفید :

دستهایم را

به بنفش آبی ها پیوند می دهی     

شاید بتوانم پریزادی باشم که

                                 روزی آرزوی کشیدنش را داشتی .